Superseks przywołał już niektóre z najbardziej traumatycznych doświadczeń seksualnych, jakich może doświadczyć człowiek; być może było nieuniknione, że w końcu dotrze do niektórych z najbardziej transcendentnych. Odcinki te wyróżniają się na tle innych już tytułem „Wyspa” Supersekspiąty odcinek, najlepszy od premiery, jest kroniką straconego na miesiące weekendu niekończącego się, kochającego i wyzwalającego seksu pomiędzy Rocco i jego nową dziewczyną, jego Pierwszy dziewczyna. W tym przypadku, podobnie jak w portrecie znęcania się i przebudzenia Rocco, serial jest nieustraszony.
Aktorów Alessandro Borghi i Lindę Caridi łączy wybuchowa chemia seksualna jako Rocco i Tina, modelka, którą poznaje podczas tak zwanej „miękkiej sesji”. Pomimo zakazu nagrzewania się i ociężałości fizycznej, w ciągu kilku chwil są tam mentalnie, wpatrując się sobie w oczy i całując, jakby już znali swoją wspólną przyszłość. „Czy po prostu się pieprzysz” – pyta go, gdy wychodzą z planu, „czy możesz też trzymać drugą rękę?”
„Nie wiem” – odpowiada Rocco z szczerym uśmiechem.
„NIE?” ona odpowiada. „Próbować. Trzymać ich.” Więc odchodzą razem w miłość.
Trzeba przyznać, że jest to skomplikowany rodzaj miłości, w której kariera Rocco i jego wrodzona hiperseksualna natura na przemian przyciągają i odpychają Tinę, a jego całkowite emocjonalne oddanie Tinie na przemian podnosi i osłabia ducha Rocco.
Jak to często ludzie robią – tak jak można o czymś rozmawiać, tak samo można się o coś pieprzyć – Tina ukrywa swoje sprzeczne uczucia poprzez seks. Kiedy Rocco wraca do domu z sesji zdjęciowej, wciąż cuchnąc długim dniem pracy, ona wypytuje go, czy kobiety, które pieprzył, przyszły („Nie wiem i nie obchodzi mnie to” – odpowiada, co jest wymowną odpowiedzią na temat pornografii epoki) i czy były mokre (odpowiedź brzmi: tak).
Ona pluje mu w twarz. Uderza ją. Ona oczernia go jako byt, nic innego jak kutasa. Potem każe mu się przelecieć, a on na jej prośbę brutalnie obejmuje ją za gardło. Jego narracja mówi o tym, jak głęboka jest tajemnica kobiet dla mężczyzn i jak bardzo pragnie tę tajemnicę przeniknąć. O ile tego rodzaju brutalne rzeczy stają się jego profesjonalną wizytówką – przypomnijmy, że zyskał sobie reputację szorstkiego już we wcześniejszym odcinku – najwyraźniej odnalazł się w tej roli.
Ale co ważniejsze, na razie jest zakochany, a jego opis tego cudownego, życzliwego, elokwentnego i umierającego przyjaciela Franco wprawił mnie w osłupienie. „Nic o niej nie wiem i nie obchodzi mnie to” – mówi, powtarzając swoje wcześniejsze stwierdzenie na temat tego, czy jego koledzy z pracy osiągają orgazm podczas scen. „Po prostu wiem, że patrzę na nią, myślę o niej i pragnę jej. I pragnę jej inaczej niż innych. Czuję jej ciało i chcę, żeby mnie pragnęła. Wiesz, że? Tak źle.”
Tak, oczywiście, że wiem! prawda? Czy to nie jest opis miłości w pełnej intensywności? Cheap Trick naprawdę miał rację. Nie chodzi tylko o to, że pragniesz tej osoby. Chcesz, żeby cię chcieli. Chcesz spojrzeć im w oczy i zobaczyć siebie w taki sam sposób, w jaki wiesz, że można ich zobaczyć w twoich własnych.
Dla tego Rocco jest gotowy porzucić wszystko. Zbiera całą gotówkę i wyjeżdża na stałe wakacje na wyspę w Grecji. W chwili, gdy Lucia płaci czynsz, zaczyna się rozbierać, zanim wynajmujący w ogóle zniknie z pola widzenia, jeśli zechce spojrzeć. Przybyli na wyspę w jednym celu: aby się kochać.
„Widziałem, jak nasze ciała się otwierały” – opowiada Rocco. Ma na myśli dosłownie, w tym znaczeniu, że każdy po raz pierwszy penetruje tyłek drugiego; oba akty zostały przedstawione z godnym podziwu czasem, szczegółowością i pasją. Ale on znaczy więcej. Mówi o tym, jak wspaniały seks, seks zmieniający życie, otwiera coś w tobie. Cokolwiek to może być, przypomina to podawanie tonącemu tlenu. Dla Rocco tlenem jest miłość.
W każdym razie na jakiś czas. Pieniędzy zaczyna brakować. Oddala się od ukochanej (i także umierającej) matki, bo wstydzi się, że nie może już wysłać pieniędzy do domu. Nie może się doczekać powrotu do pracy, zarówno dlatego, że potrzebują pieniędzy, jak i, choć temu zaprzecza, ponieważ musi częściej pieprzyć się z większą liczbą osób, przez cały czas, w zasadzie na zawsze. W każdym razie to coraz bardziej rozgniewana teoria Tiny.
Ostatni moment nadchodzi, gdy Tina odkrywa, że jest w ciąży – ciąży, która trwa dokładnie na tyle długo, by mogła wydobyć od Rocco prawdę, że nie chce dziecka, zanim ona wyjawi, że już poroniła. Obwinia swojego obdarzonego kochankiem, że celowo zbyt mocno ją ruchał, próbując zakończyć ciążę. Jednak nie mówi mu tego, dopóki się nie pieprzą. To, że mówi jej, że nie chce mieć z nią dziecka, jest jakby obejmował jej serce, a nie gardło.
Kilka miesięcy wcześniej para paranoiła się nago na zewnątrz w pięknym świetle uchwyconym przez reżyserkę Francescę Mazzoleni i autorkę zdjęć Darię D’Antonio, której naturalistyczna paleta barw sprawia, że sceny rozgrywają się zarówno w Grecji, jak i w Paryżu, gdzie alkoholik i paranoik Tommaso niszczy swój związek z Łucją, prawie zabijając ich dziecka i tutaj Sylvie kontynuuje swoją karierę muzyczną, napędzaną w dużej mierze energią uwolnioną przez jej seksualne przebudzenie. Teraz, dziesięć miesięcy później, Linda tak mówi o Rocco:
„Zrujnowałeś mi życie! Zniszczyłeś moją cipkę! Bo nie masz pojęcia, jakie to uczucia! Wnikasz, opróżniasz się i wychodzisz. Jedyne, co potrafisz, to zniszczyć ludzi, którzy cię kochają. Powtarza tę ostatnią linijkę dla podkreślenia. Na tym kończy się miłość.
Rocco wraca więc do Paryża, ale tylko po to, by pożegnać się z Lucią, która wydaje się i wygląda znacznie lepiej, odkąd opuścił Tommaso i zamieszkał z Sylvie i jej bratem-gangsterem Jeanem Claudem. „Tylko ludzie bez serca mogą być wolni” – mówi Rocco, gdy ten informuje ją, że wybiera się do Ameryki, a następnie pyta, dlaczego nie poprosiła go, aby został. „Masz szczęście, że go nie masz”. Wyjaśnia dalej, że Sylvie twierdzi, że czuje się wolna, gdy jest w pobliżu Rocco; W takim razie Lucia nie może spędzać przy nim więcej czasu, bo „Czasami miło jest być niewolnikiem”. Trzymają się za ręce, tak jak Tina kiedyś odważyła się zrobić Rocco.
W każdym razie Rocco szybko się zbiera – jego talent jest zbyt ogromny, aby mógł pozostać na ławce rezerwowych na długo, pod warunkiem, że ponownie zacznie go wykorzystywać. Przybywając do Ameryki, od razu robi się gwiazdą, mimo że mówi tak samo dobrze po angielsku, jak ja, osoba o nazwisku Sean T. Collins, mówię po włosku, po prostu używając kaworka o innej artystce, która odmawia współpracy ze swoim partnerem na scenie. Jego kuzynka Gabriele jest tak przekonana, że wkrótce podbiją Amerykę, że wskakuje do basenu pełnego pięknych, w pełni ubranych kobiet. Jego zdaniem to spełnienie marzeń, a nie to, co Rocco i Tina robili w Grecji.
To wymarzony odcinek, tyle mogę ci powiedzieć. Wspomniałem już o niesamowitym oświetleniu i zrobię to jeszcze raz: jeśli obejrzysz wystarczającą liczbę programów telewizyjnych, wiesz, jakie to ekscytujące, gdy światło dzienne w prestiżowym serialu telewizyjnym wygląda jak światło dzienne, a noc jak noc. Dodaj do tego kilka wspaniałych scen rozgrywających się o świcie i jestem w pełni zachwycony — i to zanim dojdziesz do niesamowitego obrazu przedstawiającego Sylvie grającą nago na pianinie, podczas gdy nagie ciała wiją się wokół niej na scenie jak coś z mokrego snu. Kompozytor Ralf Hildenbeutel również wnosi ogromny wkład w zwiewną atmosferę, wykonując piękny utwór na fortepian, który towarzyszy początkowemu wzajemnemu zakochaniu się Rocco i Tiny, a także wykorzystując bicie serca z sonogramu jako podkład muzyczny podczas sekwencji skupiającej się na ciąży Tiny .
Ale kiedy pomyślę o tym odcinku, przypomnę sobie dwa obrazy: Rocco i Tina na fioletowym horyzoncie oraz Lucia jadąca na rowerze, który Rocco kupił jej impulsywnie od przechodnia. To dwa razy, kiedy Rocco znalazł i dał miłość, prawdziwą miłość, z kobietą i z nią – tej ostatniej w ogóle nie dotknął seksualnie, ani nawet nie był do niej poważnie kuszony. Ta supermoc też żyje w nim, ale nie przychodzi mu ona tak łatwo, jak ta, która do tej pory definiowała jego życie. Musiałby nad tym popracować. Ale jeśli kochasz to, co robisz, nie przepracujesz ani jednego dnia w swoim życiu.
Sean T. Collins (@theseantcollins) pisze o telewizji dlaRolling Stone’a,Sęp,New York TimesaIwszędzie, gdzie go będzie, Naprawdę. On i jego rodzina mieszkają na Long Island.
