Sieć antyspołeczna: memy do chaosu (Netflix) naprawdę zalewa strefę pomiędzy dwoma słowami „M” w tytule. Dokument, którego współreżyserami są Giorgio Angelini i Arhtur Jones, dokument bada, jak wczesne psoty w Internecie na stronach takich jak 4Chan zrodziły cały wszechświat przyimków „do”, co doprowadziło do wszystkiego, od agresywnych nalotów hakerskich i internetowej straży obywatelskiej po ruch Occupy, Anonymous, 8Chan, Gamergate, media społecznościowe oparte na MAGA i fantazje o zamkniętym obiegu na temat pokrzywdzonych propagowane przez teorie spiskowe QAnon. Znajdują się tu wywiady z założycielami 4Channers, a także z hakerami, którzy przyciągnęli uwagę FBI, oraz ludźmi, którzy mieli nadzieję odzyskać Internet jako forum dla społeczności, ale okazało się, że cała sprawa jest zbyt posunięta, aby można było ją odzyskać. „Wszyscy, którzy stworzyliśmy tę kulturę, zaczęliśmy widzieć, jak nasza praca jest wykorzystywana przez ludzi, którymi dosłownie gardziliśmy”
SIEĆ ANTYSPOŁECZNA – MEMY DO ZAMÓWIENIA: STRUMIEŃ CZY POMIŃ?
Istota: Używają uchwytów, a nie nazw. „Fuxnet.” „Kirtaner”. „CardCaptor Will”. Udzielają wywiadów albo przed zatłoczonymi terminalami, dyskami twardymi i monitorami, albo obok materiałów filmowych przedstawiających ich życie jako cosplayerów lub uczestników zjazdów na forach dyskusyjnych. A ich zbiorowe doświadczenie z internetową bestią przynosi Sieć antyspołeczna: memy do chaosu od spotkań AOL i najwcześniejszych zaczątków hodowli memów, aż po toksyczny trud i kłopoty dzisiejszego krajobrazu mediów społecznościowych. Istnieje nadużywany mem, który nadal wyraża to najlepiej: „to wszystko jest połączoneI Antyspołeczny pokazuje swoją pracę.
4Chan, założony przez Christopera „moot” Poole’a w 2003 roku, sam w sobie był riffem na japońskojęzycznym forum dyskusyjnym 2Chan. Użytkownicy tacy jak Fuxnet, Kirtaner i „Amanda” twierdzą, że w początkach 4Chan było miejscem, w którym ludzie o podobnych poglądach mogli dzielić się wywrotowym humorem w ramach śmiechu z szerszego świata. Memy, gify, emoji – obecnie są one akceptowane jedynie jako narzędzia komunikacji. Jednak ich użycie ma swoje korzenie w rozprzestrzenianiu się 4Chan, który w połowie lat 90. stał się platformą wzrostu trollingu, planowania i przeprowadzania „nalotów” IRL na docelowe firmy, narodzinami chętnie atakującego cyberataków ruchu Anonymous, oraz schizma w Anonymous, która umieściła zbuntowanych haktywistów po jednej stronie i frakcję, która wciąż znajdowała humor w agresywnym podburzaniu motłochu po drugiej. Rozprzestrzenianie się trwało nadal i nic nie wskazywało na to, że się zatrzyma, i choć przekaz ruchu Occupy znalazł wsparcie za pośrednictwem Anonymous, sam 4Chan zaczął przekształcać się w raj dla mowy nienawiści i innych, często celowo obraźliwych zachowań.
Zanim Frederick Brennan założył 8Chan w 2013 r., gaz do ogniska był stale dostarczany. Dziennikarz Dale Beran twierdzi, że poczucie bezsilności, które towarzyszyło Occupy, było nadal aktywne. „Po prostu zapadło w to nowe, mroczne, nihilistyczne miejsce”. Ponad wizualną lawiną nakładania się, rozpryskiwanych banerów reklamowych, przewijania forów dyskusyjnych, animacji i bezkontekstowych memów, Antyspołeczny śledzi wzrost liczby wrogich zakątków internetowych zamieszkanych przez mężczyzn niosących ze sobą wiele postrzeganych zła, „biali mężczyźni bez korzeni” Steve Bannon pomogli w indoktrynacji MAGA i przekształceniu ich w głosy na Donalda Trumpa w 2016 r. Złość została obecnie uznana za cechę mediów społecznościowych ostateczny twórca pieniędzy. A wraz z wyborem Trumpa narzędzia dezinformacji stworzone przez pierwszych użytkowników 4Chan zostały przekształcone w podpałkę do podsycania spisków QAnon. Były ruchy odwetowe; Kirtaner włamał się na rządowe strony internetowe, a nawet twierdził, że odkrył hasło Trumpa do Twittera. Ale marzenie o społeczności, czyli to, co zaczęło się od zwykłej miłości do internetowych wybryków, naprawdę przekształciło się z memu w chaos. Antyspołeczny pokazuje, jak media społecznościowe wprowadziły Ricka całe społeczeństwo w tryb masowych złudzeń.
Jakie filmy będzie Ci to przypominać? Estetyka wizualna Sieć antyspołeczna przypomina farmy memów i fora dyskusyjne pełne bełkotu, o którym omawia dokument, co jest również taktyką przyjętą w dokumentach Maxa Gry na Wall Street. (Podobnie jak ludzie z 4Chan i hakerzy AntyspołecznyOsoby bardzo online również popchnęły rewolucję w GameStop Stock, osoby, które później zagrały gwiazdy filmowe w filmie z 2024 roku Głupie pieniądze.) I Antyspołeczny nie jest pierwszym dokumentem badającym podstępność mediów społecznościowych: zob Dylemat społeczny, Po prawdzie: dezinformacja i koszt fałszywych wiadomościoraz dokument Alexa Gibneya z 2013 roku Kradniemy tajemnice: historia WikiLeaks.
Wydajność, którą warto obejrzeć: Kluczowe znaczenie mają tu obserwacje pisarza Leigha Alexandra Sieć antyspołeczna wraz z wkroczeniem dokumentu w rok 2014, pojawieniem się frakcji pokrzywdzonych mężczyzn w Internecie i powstaniem Gamergate. „Ci młodzi mężczyźni doświadczali głębokiej masowej alienacji i radzili sobie z nią poprzez ekstremalny humor oraz obrazy o charakterze seksualnym i przemocy. Stało się naprawdę jasne, że istniała chęć kultywowania przestrzeni wrogiej kobietom”.
Pamiętny dialog: Raz Antyspołeczny łączy fakty pomiędzy początkami 4Chan i tym, jak przebiega nasza obecna awaria w Internecie, dziennikarz Dale Beran dokonuje przerażającego podsumowania. „Doświadczenie każdego człowieka w Internecie to zarabiająca, korporacyjna forma 4Chan” – mówi Beran, ale sytuacja jest jeszcze gorsza ze względu na silniejszy sygnał szerszych mediów społecznościowych. „Budujemy wyszukane, groteskowe fantazje na bazie naszego własnego nieszczęścia.”
Seks i skóra: Nic bezpośredniego, ale ponieważ grafikę tego dokumentu napędzają ciągłe migotania w Internecie, sugestywne lub wręcz obraźliwe memy pojawiają się obok materiałów przedstawiających symulowany seks, a także wiele obrzydliwych przykładów toksycznych ujęć publikowanych na forach dyskusyjnych i podczas spotkań Zoom poświęcony szaleństwu QAnon
Nasze podejście: Sieć antyspołeczna: memy do chaosu przedstawia całkiem mocny argument za obwinianiem zgnilizny mediów społecznościowych, która całkowicie przenika nasze społeczeństwo, na 4Chan. Dokument jest wypełniony obrazami pobranymi ze strony i razem wzięte rzeczywiście przypominają tablicę wizji tego, co dziś uważamy za narzędzia komunikacji online – przełączanie fragmentów treści, dziwaczne zestawienia, przypadkowe fotosy zamienione w żarty z jednego panelu – „, podczas gdy język używany na forach dyskusyjnych – tajemnicze skróty, przekonfigurowane przekleństwa i wyjątkowo sarkastyczne inwektywy – nie jest już domeną jednego silosu internetowego. Zostało skodyfikowane i utowarowione. O to właśnie chodzi. Rzeczy „przenoszące Chans do mediów głównego nurtu”, cytując jednego z 4Channerów, z którymi przeprowadzono wywiad w Antyspołecznyto teraz tylko powód, z którego powstają codzienne skargi, niezależnie od tego, czy publikujesz posty na TikToku, uczestniczysz w czacie grupowym, czy też wygadujesz bzdury w wiadomościach kablowych.
Antyspołeczny tak naprawdę nie oferuje rozwiązań żadnego z tych problemów. Pod koniec dokumentu twórcy 4Chan, z którymi przeprowadzono wywiady, w większości powoli się wycofują, przyznając, że ich stosunkowo niewinne zainteresowanie handlem memami i budowaniem społeczności jest teraz całkowicie zepsute. (Może wyszli teraz z budowy, na przykład 36Chan albo coś, żeby ze sobą porozmawiać; kto wie.) Ale co Antyspołeczny robi to skutecznie, polega na budowaniu powiązań między wszystkimi ruchami napędzanymi przez media społecznościowe, które zdominowały poprzednie dwie dekady coraz bardziej podzielonego dyskursu.
Nasze wezwanie: STRUMNUJ GO. Sieć antyspołeczna: memy do chaosu konstruuje zaskakującą oś czasu, która łączy wyspiarską żartobliwość w Internecie sprzed 25 lat z wieloma, wieloma formami wrogości, które napędzają dzisiejszy Internet. Tam, gdzie dowcipy trzymano w kliknięciach, teraz Rickrolle przychodzą spoza domu społeczeństwa. I nigdy z tego nie zrezygnujemy.
Johnny Loftus (@glenganges) jest niezależnym pisarzem i redaktorem mieszkającym na wolności w Chicago. Jego prace ukazywały się w The Village Voice, All Music Guide, Pitchfork Media i Nicki Swift.A