„Jestem więc pewien, że wszyscy zostali zaprogramowani tak, aby oczekiwać czegoś radykalnego, ale to, co dzisiaj dla ciebie mam, tak naprawdę nie jest wcale nowe”. Zwykle rozpoczynanie recenzji od pierwszego wersu rozważanego odcinka może być oszustwem, ale nie wtedy, gdy wers ten jest w oczywisty sposób zaprojektowany w celu oprawienia następnego odcinka.
Kiedy Robert Spearing przedstawia swoim inwestorom propozycję mikrodozowania psilocybiny w najbliższej przyszłości, sprzedaje ten pomysł, przedstawiając go jako znajomy. Dla Roberta nie ma retoryki ratowania świata: ma produkt, który nie przyniesie absolutnie niczego poza rozstaniem bogatych ludzi, którzy chcą chować głowę w psychodeliczny piasek, z aspirującymi typami, którzy chcieliby zrobić to samo za swoje pieniądze . Podobnie jak w przypadku kapitalizmu, zniknęły nawet pozory zapewniania komukolwiek czegokolwiek pożytecznego. To wszystko tylko gra pozorów, a mały chłopiec zawsze przegrywa. Magiczny grzyb nie różni się od żadnej innej formy oleju wężowego, którą sprzedawcy Pierpoint sprzedają od pierwszego dnia.
Sam Robert też nie jest niczym radykalnie nowym. Można by pomyśleć, że przez cały sezon był emocjonalnie kopany przez los – Nicole umierała w jego ramionach, Henry gotował książki, straszna kłótnia z tatą, Pierpoint załamujący się wokół niego, a teraz Yasmin w końcu wyznała mu miłość tylko po to, by go zaskoczyć wiadomość, że ona i Henry biorą ślub kilka godzin później na oczach najbogatszych gości świata – skierowałaby go na nową ścieżkę. Nie! Wciąż próbuje się wzbogacić, sprzedając ludziom sterty końskiego gówna ze znanymi twarzami, bo nikt nigdy nie ucieknie z tego piekła.
Niektórzy ludzie w tym się rozwijają. To dziwne, jak marginalny był Harper w tym sezonie i to coś więcej niż tylko wypchnięcie z Pierpoint. W tej chwili wydaje się, że w serialu skończyły się warstwy, które mogłyby się na niej zemścić. Czy ona jest psychopatką? Powiedziałbym, że spotkanie, które organizuje z Rishim, żeby mogła zadać mu to pytanie, zanim wyjawi, że zaaranżowała to wszystko, żeby go upokorzyć i zostawić z niczym, odpowiada na to pytanie. Czy zależy jej na udowodnieniu, że jest lepsza od innych? Zobacz, jak ucieka z nowo zaprzyjaźnionych biur Lewiatan Alpha – wciąż bezlitosnej firmy, tylko takiej, w której ludzie są wobec siebie serdeczni i nie angażują się w wykorzystywanie poufnych informacji – aby zrealizować niemal superłotrowy plan wybrania na cel nieuczciwych firm z krzywymi spodenkami w zmowie z pompatyczny plutokrata Otto Marstyn.
I spójrz, kto czule wspomina ją w artykule 30 Under 30! To jej dawny mentor Eric Tao, który spędza ten odcinek na przekonywaniu londyńskiego biura, aby zgodziło się z planem firmy sprzedania się oligarchom z Zatoki Perskiej, a następnie dobrowolnie zwalniał każdego, kto potrzebuje zwolnienia, po tym jak on sam został już zwolniony. Stało się tak po tym, jak zobaczył zmiany wprowadzane przez nowych właścicieli, od tandetnego rebrandingu po zwolnienie dyrektora generalnego za bycie gejem.
Eric krztusi się i łka, gdy znajduje się na pustym parkiecie, więc najwyraźniej dużą jego częścią jest uzależnienie od rutyny. (Posłuchaj, jak jego przemówienie dotyczące sprzedaży może być również wyrazem żarliwego pragnienia, aby on i jego była żona doszli do polubownego porozumienia finansowo-prawnego. Nie bez powodu nazywają go „głosem status quo”! ) Ale jaki rodzaj osoby zgłasza się na ochotnika do zwolnienia swoich kolegów, zamiast powiedzieć „pieprz się” i odejść z wykupem za 20 milionów dolarów? Osoba, która uważa, że Harper Stern zasłużył na mały komplement za swój profil w Fortune.
To, że Harper na nowo ożywia swoją przyjaźń z Yasmin pod koniec odcinka, niestety wiele mówi o Yasmin. Podobnie jak Harper, Yasmin przeżyła traumatyczne dzieciństwo – dowiadujemy się, że jest ono tak traumatyczne, że ledwo przyznaje się do tego nawet przed sobą. Jej ojciec był pedofilem, a ona jedną z jego ofiar. Jej łzy, gdy była kochanka jej ojca, Alondra (Angela Sant’Albano), obecnie zatrudniona przez Yasmin, mówi jej, że wszystko jest w porządku, że jest bezpieczna, i nie zdradza prawdy.
Dlatego Yasmin natychmiast każe zwolnić tę kobietę.
Pasuje to do przerażającej, fałszywej procedury zastraszania, którą Yasmine zrobiła wcześniej Alondrze, zmuszając ją do brania coli i pouczając ją o tym, jak rodzina oznacza lojalność czy cokolwiek innego. Pasuje to do szczerze szalonej decyzji Yasmin, by zamienić słowa „kocham cię” z Robertem, a potem nie tylko natychmiast rzucić go dla dupka, którego nie kocha i który nie kocha jej, ale wyrzucić to na niego publicznie, nie dając mu wcześniej znać prywatnie . I oczywiście Yasmin ma ku temu uzasadnienie: potrzebuje, aby dziadek Henry’ego opublikował jej historię przedstawiającą wszystkie ofiary jej ojca i w ten sposób wplątującą jego firmę w tuszowanie sprawy, a on nie zrobi tego, chyba że poślubi Henry’ego.
W przeciwieństwie do Harpera i Erica Yasmin wydaje się być w stanie opiekować się ludźmi dłużej niż kilka minut za jednym razem. I znowu przeszła przez ogromne rzeczy; zamordowała ojca, który ją zgwałcił, na litość boską. Ale jeśli chodzi o wybór między kimś innym a Yasmin, Yasmin za każdym razem wybiera Yasmin. Opuszczając posiadłość Henry’ego, Robert przypomina sobie, jak Yasmin powiedziała mu, że nie jest pewna, czy kiedykolwiek kogokolwiek naprawdę kochała. Nie jestem pewien, czy ona też.
To najważniejsze pytanie dotyczące tych ludzi, prawda? Jak wyglądają ludzkie emocje, gdy są karmione przez nieludzki system, który produkuje Ericów, Harperów, Robertów i Yasminów? Czy w ogóle można ich rozpoznać jako ludzi? Czy ktoś taki jak na przykład Yasmin może naprawdę kochać kogokolwiek w taki sposób, w jaki ty lub ja rozumiemy miłość? Kiedy wszyscy i wszystko wokół ciebie jest w pełni zinstrumentalizowane – jest to środek do osiągnięcia celu, dostępny do zakupu w oczekiwaniu na negocjacje – nic nie jest poza zasięgiem, pod warunkiem, że możesz za to zapłacić. Nigdy nie ma ryzyka, skoku wiary, zaufania w ramiona drugiej osoby, co stanowi prawdziwą miłość. Nic dziwnego, że nawet uściski na tym świecie są trujące: pocieszenie łapaniem od wicehrabiego Nortona, katharsis zamienione w atak z użyciem broni palnej w przypadku Alondry.
Wszystko to oznacza, że kiedy bukmacher Rishiego, Vinay, zastrzelił na jego oczach jego żonę Dianę, zastanawiam się, czy ożywiło to w nim tę część, która jest zdolna do troszczenia się o innych ludzi, czy po prostu uświadomiło mu wyraźniej, że on, bohater rzeczywistości, jest w śmiertelnym niebezpieczeństwie. W końcu Vinay zabił Dianę za powiedzenie mu, że jest złym człowiekiem i że sposób, w jaki zarabia pieniądze, jest zły, ponieważ wykorzystuje ludzi. Zabijając ją, robi to, co robiła w pewnym momencie każda postać w tym serialu, łącznie z Rishim: zamyka swój głos. To tak, jakby każdemu z nich pękła jakaś kluczowa część mózgu; Industry, teraz hit, na jaki zawsze zasługiwał, program o żywych trupach.