Jak przy całym takim talencie Brothers (obecnie transmitowany strumieniowo na Amazon Prime Video) może nie być dobry? Josh Brolin i Peter Dinklage prowadzą obsadę, w skład której wchodzą Glenn Close, Marisa Tomei, Brendan Fraser i M. Emmet Walsh w rolach drugoplanowych. Za kamerą stoi Max Barbakow, reżyser popularnej komedii Palm Springs. Scenariusz napisał Macon Blair, którego twórcze odciski palców widać w filmach Jeremy’ego Saulniera, takich jak Blue Ruin, Green Room i Rebel Ridge. Scenariusz opracował Etan Coen, który ma na swoim koncie takie scenariusze jak Idiokracja i Grom w tropikach. Jak można przegrać z takimi nazwiskami? Cóż, jak się okazuje, po prostu tak
BRACIA: STRUMIEŃ CZY POMIŃ?
Istota: Zawsze byli małostkowi. Nawet gdy bliźniacy dwujajowi Moke i Jady Munger byli dziećmi, wysadzali w powietrze kasę z wyprzedaży wypieków, by zdobyć garść singli. I nauczyli się tego, obserwując ciebie, mamę Moke’a i Jady, ciebie, zawodowego przestępcę, który uciekł z odjechanym chłopakiem i garścią skradzionych szmaragdów, zakurzony i wrzeszczący radiowozy, i którego nie widziano w 30 lat. Teraz, jako dorośli, Moke (Brolin) i Jady (Dinklage) są, jak można by nazwać, braćmi Coen Yokels, seryjnymi kretynami, którzy podejmują złe decyzje i zawsze znajdują się poza prawem. Pięć lat temu zostali złapani i Jady spadła na ziemię. Ale wychodzi wcześniej dzięki umowie, którą zawarł z nieuczciwym policjantem Farfelem (Fraser). A teraz ma zamiar zakłócić życie Moke’a, które właśnie się zmienia: ma pracę, ciężarną żonę (Taylour Paige) i dom, a teściowie przyjeżdżają do niego na Święto Dziękczynienia. Żyć marzeniem.
Cóż, Moke miał kiedyś pracę. Pojawia się na swoim występie w papierowym kapeluszu w barze typu fast food ze smażonym kurczakiem i zostaje ukarany karą za nieujawnienie swojej przeszłości kryminalnej. Sytuacja staje się jeszcze gorsza, gdy Jady pojawia się na jego progu z planem ostatniego napadu. To proste, obiecuje Jady. To „bieg mleczny” – upiera się Jady. Chodzi o zdobycie skradzionych szmaragdów ich dawno zaginionej matki, Jady celowo zaniedbuje mu powiedzieć. I wyruszają w drogę, powściągliwy i łobuzerski Moke, nie do końca pewien tego wszystkiego, ale posłuszny wymaganiom swojego przebiegłego brata.
Epizody mają miejsce podczas głupiej wyprawy braci: Tomei pojawia się jako potencjalny obiekt zainteresowania Jady i jej orangutan CGI, który chce, aby Moke był jego potencjalnym obiektem miłości. Farfel, który ma poważne problemy ze swoim ojcem, skorumpowanym sędzią (Walsh), chce tych szmaragdów, więc pilnuje Jady. I rzeczywiście, pojawia się matka bliźniaków, Cath (Close), i nikt nie jest pewien, czy naprawdę chce naprawić płoty i spróbować być matką, którą nigdy nie była, czy też chce tylko łupu. Tak czy inaczej, drapię się po głowie, zastanawiając się, jak to się stało, że John Cena nie został obsadzony w tym filmie. Wygląda na to, że byłby lepszym Schwarzeneggerem niż DeVito Dinklage’a. Więc idzie? Więc to idzie.
Jakie filmy będzie Ci to przypominać?: Twins i Step Brothers wydają się mieć wyraźne inspiracje, a także szalone rzeczy Coena w stylu Raising Arizona.
Wydajność, którą warto obejrzeć: Fraser pozwala odrobinie wściekłego psychola przedostać się przez szczeliny swojej zdesperowanej głupiej postaci i kończy się to kradzieżą kilku scen.
Pamiętny dialog: To ten typ filmu, w którym chciałbyś usłyszeć Dinklage’a wykrzykującego dowcipniejsze jednostronne gadki niż „Wypełnij swoją własną dziurę!”, ale oto jesteśmy.
Seks i skóra: Nic.
Nasze podejście: Brothers wykorzystuje cały ten talent i w jakiś sposób znajduje sposób, aby uczynić go mniejszym niż suma jego części. Barbakow podtrzymuje historię w napięciu i prowadzi nas do domu w zwięzłych 89 minutach (tak jak powinno). Ale tekst to wodnista zupa, oparta na zmęczonych założeniach i przeważnie nie wywołująca śmiechu. Przeczy oczekiwaniom, nie wykorzystując pozornie wbudowanej komedii dwóch bliźniaków o zupełnie różnej wielkości, ale zamiast tego pojawia się, cóż, niewiele; podtekst może ujawniać badania nad tym, jak cienka jest granica między rywalizacją rodzeństwa a oddaniem dla rodzeństwa, ale jest to niezwykle hojna lektura, na którą film, szczerze mówiąc, nie zasługuje.
Dinklage jest stosunkowo porywający jako katalizator kłopotów, a Brolin jest przeważnie zapięty na ostatni guzik jako mniej wyrazisty z bliźniaków, ale poza tym te postacie nie mają zbyt wiele do powiedzenia. Tomei trochę kręci akcję, nadając jej zwariowany obrót, a Fraser trochę bardziej, ale niewiele mogą zrobić, gdy narracyjny fundament scenariusza jest standardowy, niczym wyprodukowana foremka do ciastek dom na osiedlu pełnym tych samych prostokątów pokrytych tą samą plastikową okładziną. And Close – cóż, na tym etapie swojej kariery znajduje się w trybie Full Flaming Maniac, przebijając się przez OTT, The Deliverance i Hillbilly Elegy, a także z trzema kreskówkowymi występami w niedawnym wspomnieniu, co stanowi bona – trend wiary.
Wszystkie te elementy mogłyby ze sobą współgrać we właściwym kierunku, ale Brothers jest równie nijako ogólny, jak jego tytuł. Jest nieśmiały w środku drogi, jakby Barbakow próbował go powstrzymać od bycia zbyt prostackim lub zbyt zdrowym i skończył w pozbawionym tonów nigdzie indziej. Na papierze założenia i obsada wyglądają jak komedia, ale w wykonaniu to bomba powietrzna.
Nasze wezwanie: Konkluzja: Brothers jest ogólnie rozczarowujący. POMIŃ TO.
John Serba jest niezależnym pisarzem i krytykiem filmowym mieszkającym w Grand Rapids w stanie Michigan.
