W Śpiący Pies (Netflix), inspektor berlińskiej policji – kiedyś bohater, teraz parias – i młoda prokurator, która chce się wykazać, zostają zebrani, by ponownie otworzyć sprawę morderstwa, która zgodnie z systemem jest załatwiona, otwarta i zamknięta. Ale samobójstwo w więzieniu i uporczywe pytania o dowody i motywy wydają się sugerować coś innego. Śpiący PiesLub Schlafende Hunde w oryginalnym języku niemieckim ma sześć odcinków; mocną obsadę prowadzi Max Riemelt, który grał Wolfganga z klastra 8 sierpnia w niesprawiedliwie odwołanym Sens8.
ŚPIĄCY PIES: STRUMIENIOWAĆ CZY POMIJAĆ?
Strzał otwierający: Tak wygląda codzienność w więzieniu. Idź tą drogą, idź tamtą drogą; czas na podwórko. Ponadto niektórzy muskularni faceci mogą potajemnie podać ci shiv.
Istota: Ten skalpel przykłada do nadgarstka Mussa Basher, młody Marokańczyk, który siedział w więzieniu za zabójstwo wybitnego berlińskiego sędziego, detektywa Mike’a Atlasa (Riemelt) i jego partnerów Lukę Zaric (Carlo Ljubek) i Rolanda Sokowskiego (Antonio). Wannek) umieścił go za. Ale minął już prawie rok od procesu, a dziś Atlas odszedł ze służby, zostawił żonę Lenni (Peri Baumeister) i nastoletnią córkę Tinkę (Tara Corrigan) i żyje na ulicy, gdzie prześladują go złamane wspomnienia sprawa Mussy i tragiczny pożar na placu festiwalowym.
Mussa zawsze twierdził, że jest niewinny, ale w przypadku samobójstwa początkujący prokurator Jule Andergast (Luise von Finckh) musi ocenić, co było przyczyną i czy wszcząć dochodzenie. Ale pytania Jule dotyczące zachowania Mussy w więzieniu i jego gości – zwłaszcza jego przyjaciela Idrisa, który teraz zaginął – są odrzucane przez jej twardą szefową prokuratora okręgowego (Melika Foroutan), który zgadza się z Hartloffem (Martin Wuttke), potężnym obrońcą prawnikiem, że nie ma powodu, by ponownie rozpatrzyć sprawę Mussy. Atlas też ma powód, by ponownie otworzyć sprawę, ale nikt nie chce go słuchać, odkąd opuścił siły w niełasce. „Zamiast szukać terapii, pozwalasz sobie odejść” – mówi mu prokurator. „Chcę cię z powrotem, ale pilnie potrzebujesz profesjonalnej pomocy”.
Atlas i Jule jeszcze tego nie wiedzą, ale pracują nad samobójstwem Mussy i tymi samymi niespójnościami w jego sprawie z przeciwnych stron. I chociaż Atlas ma jakiś kontakt z Tinką, pozostaje w separacji od Lenniego, który zwierza się Luce pod jego nieobecność. Luka i Roland szkolą także swojego nowego partnera Adebayo (Melodie Wakivuamina), który spotyka się z rasizmem i uprzedzeniami na wydziale iw terenie. A kiedy Jule odkrywa nowe dowody z życia Mussy dotyczące prawdziwej natury jego związku z Idrisem, prowadzi to tylko do kolejnych pytań, takich, które prowadzą prosto do biura prokuratora okręgowego, nieustępliwego prawnika Hartloffa oraz Atlasa, Luki i Rolanda. oryginalne śledztwo w sprawie morderstwa.
Jakie seriale Ci to przypomni? Śpiący Pies oparta jest na Zasada wymiany, serial z Izraela z 2016 roku, w którym były śledczy policji, również o imieniu Atlas, zmuszony do błąkania się po ulicach przez stres i traumę związaną z pracą. I chociaż był to indie noir, a nie serial, istnieją również podobieństwa tematyczne Śpiący Pies oraz uderzający film Jeremy’ego Saulniera z 2013 roku Niebieska ruina.
Nasze podejście: Nici Śpiący Pies splata się razem we wczesnych stadiach, są z pewnością intrygujące. Trauma uczyniła z Atlasa człowieka, który nie może ufać własnym wspomnieniom, ale mimo to chce zobaczyć, dokąd one prowadzą. (Max Riemelt jest szczególnie biegły w portretowaniu faceta, który jednocześnie boi się utraty swoich zdolności umysłowych i jest zdeterminowany, by odzyskać utracone życie). na, ale nie kupuje też otwartej i zamkniętej narracji, którą jej ciężko pracujący szef prokuratora okręgowego sprzedaje w sprawie Mussy. Jule jest również młoda i głodna, z uporem, który stawia ją na kursie kolizyjnym z Atlasem; jasne jest, że ta dwójka – czekaj – nie pozwoli śpiącym psom kłamać. A to, co podburzają, wydaje się mieć konsekwencje dla rządzących, takich jak prawnik, który patronuje statusowi i stanowi psychicznemu Atlasa, ale jest w jakiś sposób powiązany z bratem przestępczym niskiego szczebla Mussy. Ktoś w tym całym bałaganie kłamie, a w jego ograniczonym, sześcioodcinkowym odcinku Śpiący Pies zaoferuje więcej niż wystarczającą liczbę wątków odkrywczych, za które można ciągnąć.
Oprócz pracy, którą Atlas musi włożyć, aby znaleźć drogę powrotną, najbardziej intrygujące może być to, co dzieje się z Luką, jego byłym partnerem. Widzimy, jak oferuje swoje wsparcie Adebayo, młodemu detektywowi, który doświadcza brzydkiego rasistowskiego incydentu, i rozumiemy więź w pracy, którą dzielił z Atlasem. Ale potem odwiedza żonę swojego niespokojnego byłego partnera w domu, co powoduje duże zainteresowanie ze strony córki Atlasa, Tinki. Nadal pojawiają się również powiązania Luki z bratem i rodziną Mussy. Więc czy jest dobrym człowiekiem? Zły facet? A może dobry facet się zepsuł? Na razie, Śpiący Pies utrzymuje odpowiedź na to nieuchwytne.
Płeć i skóra: Nic w pierwszym odcinku poza kilkoma nagimi tyłkami w przelocie.
Strzał na pożegnanie: Jule nawiązała kontakt z przyjacielem Mussy i Idrisa, który jest o wiele bardziej skłonny odpowiedzieć na jej pytania niż konserwatywny muzułmański ojciec zmarłego. Ale po spotkaniu ze swoim kontaktem dokonuje makabrycznego odkrycia.
Śpiąca Gwiazda: Max Riemelt i Tara Corrigan mają razem kilka znakomitych scen jako ojciec i córka rozdzieleni z różnych powodów, ale wciąż bardzo się kochający. A jako jeden z jedynych dających się określić sprzymierzeńców swojego taty, Corrigan gra Tinkę ze zwycięską mieszanką nastoletniej podejrzliwości i dziecięcego uwielbienia.
Większość linii pilotażowych: „Minęło osiem miesięcy, Lenni” — mówi Luka do żony Atlasa. „Coś musi się wydarzyć”. W Śpiący Piesto, czy Luka jest rzeczywiście za, czy przeciw swojemu upadłemu partnerowi, który odzyskuje swoje dawne życie, jest częścią tajemnicy.
Nasze wezwanie: STRUMIENIUJ TO. Śpiący Pies to satysfakcjonujący, intrygujący thriller-tajemnica, którego głównym tematem jest zniszczona, ale szlachetna postać i szersze obserwacje dotyczące klasy i postrzegania we współczesnym społeczeństwie niemieckim.
Johnny Loftus jest niezależnym pisarzem i redaktorem mieszkającym na wolności w Chicagoland. Jego prace pojawiły się w The Village Voice, All Music Guide, Pitchfork Media i Nicki Swift. Śledź go na Twitterze: @glenganges