Fani J-romansu, którzy chcą się pośmiać i ociekać, prawdopodobnie połamią kości kciuków, naciskając dalej Rysunek bliżej (teraz na Netflixie), który naprawdę chciałby zainspirować wszystkich widzów do płaczu przez tygodnie. Ren Nagase (z japońskiej „grupy idoli” King and Prince) gra wspólnie z Natsuki Deguchi (z serialu Netflix) Makanai), a mega zwrotem akcji w ich historii miłosnej jest to, że OBYDWIE postacie umierają na nieuleczalną chorobę. Czy jesteście więc gotowi na dobre, żałosne, dwugodzinne tarzanie się, czy też unikacie czegoś takiego jak zapadlisko Xiaozhai Tiankeng?
Zbliżając się: STRUMIEŃ CZY POMIŃ?
Istota: Akito (Nagase) spogląda w dół z dachu szpitala. Wydaje się, że ma do wyboru: umrzeć długą, przewlekłą śmiercią lub zrobić to szybko, zrzucając się z krawędzi. Spogląda w tamtą stronę i co widzi, oprócz młodej kobiety pod kratownicą, wygrzewającej się w nieprawdopodobnie wspaniałych cząsteczkach światła, rysującej w dużym szkicowniku. To Haruna (Deguchi) i ona naprawdę ŚWIECI, a to pierwszy przypadek napisania samych wielkich liter w recenzji filmu, który zasługuje na wiele takich przypadków. Ich pierwsza wymiana zdań wygląda tak:
Akito: Co rysujesz?
Haruna: Niebo.
Akito: Niebo?
Haruna: Niedługo się tam wybieram.
Stąd będę przedzierać się przez GOBS of SNOT, próbując jednocześnie podsumować, co dzieje się w tym filmie. Będzie ciężko, ale wytrwam. Nie martwcie się o mnie, ale o te postacie. Oboje mają po 17 lat. Haruna urodziła się z rzadką chorobą i zostało jej sześć miesięcy życia. Akito ma złośliwego guza na sercu i został mu rok życia. Ona ma imię po źródle. On ma imię po jesieni. Oboje są artystami (łapiesz? RYSUNEK Bliżej?). Przeznaczenie połączyło ich razem. Nie, nie przeznaczenie – bogini Lachrymosa przekazująca swoją ckliwą duszę za pośrednictwem scenarzystów. (Czy istnieje bogini Lachrymosa? Jeśli nie, ten film dał nam powód, aby ją wymyślić.)
Ale nie wszystko w tej nieszczęśliwej nie-parce (przynajmniej jeszcze nie?) tak zgrabnie do siebie pasuje, jak zakładka A wsunięta w szczelinę B. Nie, Haruna jest raczej rzeczowa co do swojego losu i mówi o nim niemożliwie spokojnym tonem; jest pełna życia, przyjazna i cały czas uśmiechnięta, Manic Pixie Dying Girl, jeśli kiedykolwiek taką widziałam. W przeciwieństwie do niej, Akito jest niespokojny i przygnębiony, i ukrywa swoją chorobę przed nią i swoimi przyjaciółmi; mówi, że nie chce być ciężarem dla nikogo. Akito zauważa, że Haruna nigdy nie ma żadnych gości i martwi się, że jest samotna, więc codziennie wpada do szpitala, żeby przynieść jej kwiaty i patrzeć na nią z podziwem i tęsknotą, a nigdy, przenigdy z pożądaniem (buu, mówię, BOO) przez grzywkę, która lekko opada mu na oczy. O Boże, ta grzywka. Jaki z niego marzycielski emo J-boy!
I tak dostajemy słodkie odcinki, które wcale nie są zabawne, ponieważ ton tego filmu jest ponurym, przemoczonym kocem na wszystkim: Długie, rozwlekłe sceny Akito kręcącego się po kwiaciarni. Długie, rozwlekłe montaże Akito i Haruny wysyłających do siebie SMS-y z uroczymi rzeczami. Długie, rozwlekłe romantyczne nierozwinięcia, ponieważ Akito jest zbyt niezręcznym nastolatkiem, aby dzielić się swoimi uczuciami. Akito wtrąca się w jej życie i próbuje połączyć ją ze starym przyjacielem, Ayaką (Mayu Yokota), i wściubia nos w jej historię, nie dzieląc się swoją. I oczywiście jego biedne małe umierające serce TRZĘPOTA, a ironią jest to, że nie może sobie z tym poradzić. Jest mnóstwo przypadków niejasnej tęsknoty i retrospekcji lub dwóch i DUŻYCH dramatycznych wydarzeń, które są prawdopodobnie celowo, ale nieumyślnie zabawne. I jest fragment, w którym Haruna mówi, że naprawdę, naprawdę, naprawdę będzie jej się podobało patrzenie z nieba, jak jej przyjaciel Akito się starzeje. Czy ten ból w twojej piersi to złamane serce, czy po prostu zgaga od wina i tacos? Prawdopodobnie jedno i drugie.
Jakie filmy będzie Ci to przypominać?: Widziałem kilka z tych rzeczy – a jest ich tak wiele – i o wszystkich zapomniałem, ale udało mi się wydobyć tytuł: Miłość jak spadające płatki, także w serwisie Netflix, także o umierającej dziewczynie i romansie, który idzie z nią do grobu. Ocena: milion pudełek Kleenex z możliwych pudełek Googol Kleenex.
Wydajność, którą warto obejrzeć: Każdy, kto wybucha śmiechem w najcięższych momentach tego filmu. Te sceny są doozies, mówię wam, doozies.
Pamiętny dialog: Akito, w narracji z offu: „Więc chłopiec, który bał się śmierci, spotkał dziewczynę, która z utęsknieniem czekała na jej śmierć”.
Seks i skóra: BRAK, konieczne są wszystkie wielkie litery. Żadnych spoilerów na temat tego, jak daleko posunęli się Akito i Haruna, ale uwierzcie mi, to nawet nie jest wystarczająco daleko.
Nasza opinia: Co, mam się wyśmiewać ze śmierci jak totalny kretyn? Chyba tak. To nieuniknione. Mam na myśli tę lepką banalność Rysunek bliżej (proszę, proszę jęcz za każdym razem, gdy czytasz ten tytuł) właściwie tego wymaga – przynajmniej od tych z nas, którzy nie owijają się kocykami i nie moczą kanapy wiadrami łez, oglądając te rzeczy. Gatunek J-tearjerker wydaje się istnieć po to, by spełniać oczekiwania i nic więcej. W tym filmie nie ma żadnych niespodzianek. Nie odbiega od formuły. Będziesz go oglądać i PŁAKAĆ w głos, a jeśli tego nie zrobisz, możesz zostać oskarżony o bycie bezdusznym, cynicznym takim a takim.
Ale czytelniku, pozostaję niewzruszony. Zbliżanie się (jęk) unosi się na niemożliwej chmurze. Jego bohaterowie błąkają się po zakrzepłych torfowiskach bulgoczącego EMOSHUNZ, podczas gdy partytura wydaje smutne dźwięki fortepianu zmieszane z syropowymi strunami – a jednak pomimo niezaprzeczalnego ruchu sierpu śmierci, dramat wydaje się nieważki. Akito jest ponury i pozbawiony żaru, a Haruta jest absurdalnie łaskawa i optymistyczna, i cóż, nieskomplikowanypo prostu nieistotna postać. Kilka z nich przedstawia zmartwionych rodziców Akito i młodszą siostrę, ale nie są one wystarczająco realistyczne, by uczynić film dramatycznie wykonalnym.
Jest tu nieskończona sekwencja – wszystkie sekwencje wydają się nieskończone, ponieważ ten film trwa dwie godziny – podczas której Akito ma atak serca i budzi się tydzień później, zdając sobie sprawę, że nie pójdzie na randkę z Harutą, aby obejrzeć fajerwerki z jej szpitalnego pokoju, a ona myśli, że ją zignorował, ale NIE ODPISUJE JEJ SMS-ÓW, ponieważ jest idiotą, a także dlatego, że pozostało jeszcze 75 minut filmu, a te 75 minut będzie się wydawać jak trzy tygodnie. Rozwiązania prostych i łatwych problemów zajmują eony, aby je rozwiązać, ponieważ postacie skrywają sekrety z powodów, które wydają się niewytłumaczalne, aż do ostatniego aktu, kiedy dowiadujemy się, że sekrety były źle skrywane, a postacie znały je cały czas, a teraz wszystko jest TAK DUŻO smutniejsze niż wcześniej i, wiesz, Kleenex dla mnie, proszę. To wszystko nadwyręża wiarygodność do granic wytrzymałości, ale też absolutnie pasuje do gatunku. Moje słowa są ostatecznie bezprzedmiotowe – każdy, kto zakłada najcieplejsze dresy i najmiększe kapcie i włącza ten film, wie, w co się pakuje, i chłopie, na pewno to zrozumie.
Nasze wezwanie: Zbliżanie się (jęk) odepchnął mnie, więc mówię POMIŃ TO, jeśli nie należysz do grona fanów, którzy doskonale zdają sobie sprawę, że będą manipulowani emocjonalnie przez głupią, pustogłową, quasi-tragiczną błyskotkę.
John Serba jest niezależnym pisarzem i krytykiem filmowym mieszkającym w Grand Rapids w stanie Michigan.
