Kończy się tutaj: Metalokalipsa: Armia Gwiazdy Zagłady (teraz na Maxieoprócz usług VOD takich jak Amazon Prime Video) jest ostatnim wbiciem na ołtarz hiperboli, jaką jest Metalokalipsa, kultowy serial animowany dla dorosłych Swim, powraca z martwych z pełnometrażowym finałem po dziesięciu latach zawieszenia. Seria, stworzona przez Brendana Small’a (który jest także skomponowaniem całej muzyki), to często bardzo niszowa parodia tropów heavy metalowych, nawiązująca do wyczynów pięciu tępiarzy tworzących największy zespół na świecie, Dethklok, wypuszczona w 2006 roku i trwała cztery sezonów i 47-minutową „death metalową operę rockową”, zanim całe to szaleństwo zostało wyciągnięte z wtyczki. Par na kursie metalowym, Metalokalipsa słynie z muzycznych sekwencji akcji, których ścieżką dźwiękową są śmiercionośne ody do szatana, wulkanów, kawy itp. i pełnych oburzającej krwi (pasującej do najbardziej obrzydliwych obrazów, jakie kiedykolwiek stworzyły Cannibal Corpse, Slayer i tym podobne) . Czy więc ta końcowa końcówka filmu w stylu Grand Guignol sprawi, że będziemy latać rogami i machać głowami w szaleństwie, czy też pozostawi nas bezwładnych jak rozmoczony bizkit?
METALOCALYPSE: ARMIA GWIAZDY ZAgłaDY: STRUMIEŃ CZY POMIŃ?
Istota: SŁOŃCE. Myślę, że to Gwiazda Zagłady, ale może nie jestem na tyle wysoki, żeby mieć pewność. Tak czy inaczej, pojawia się widmo, ponieważ zwykle wyłaniają się fatalne rzeczy – na pierwszym planie, złowieszcze. Następnie wyszliśmy na powierzchnię Ziemi, gdzie Dethklok miał dłuższą przerwę, a świat przez to ucierpiał. To znaczy, zespół jest tak masowo popularny, że sprawuje znaczącą kontrolę nad światową polityką i ekonomią. Najwyraźniej nowy album Dethklok wybudzi Ziemię z kryzysu finansowego, jeśli członkowie zespołu nie ulegną własnemu znaczącemu ego, niepewności i potężnej tępocie. Żyją jak królowie, cholerni bezmózgi królowie, mgliście świadomi tego, co dzieje się na zewnątrz ich fortecy-zamku w kształcie smoka. A teraz wokalista Nathan Explosion (Small), gitarzyści Toki Wartooth (Tommy Blacha) i Skwisgaar Skwigelf (Small), basista William Murderface Murderface Murderface (Blacha) i Pickles the Drummer (Small), w końcu ogłaszają nowy album i trasę koncertową. A ludność się raduje.
Ale. Coś się wydarzyło w „klok operze” – 2013 rok Requiem Gwiazdy Zagłady – pozostawienie pytań bez odpowiedzi. Może je pamiętasz? Powinieneś. To znaczy, Dethklok ledwo przeżył to gówno. Dyrektor finansowy zespołu został arcykapłanem Kościoła Czarnego Klok, tajemniczej kliki złoczyńców podobnych do Iluminatów, którzy trzymali się swojego marzenia o zniszczeniu Dethkloka, a Murderface został zarażony jakimś okropnym wirusem, przez który jego ramię stało się obrzydliwe i żyłkowate . Teraz wszystko wraca, by ugryźć ich w tyłek w najgorszym momencie – właśnie wtedy, gdy mają zamiar podarować planecie bardziej brutalne riffy, demoniczne voxy i szaleńczą perkusję. Ludzkie i nieludzkie, naturalne i nienaturalne siły spiskują, aby wywołać „metalokalipsę”, która nie jest dobra dla planety i jej mieszkańców, ponieważ wiąże się z utopieniem wszystkich we krwi i zrzucaniem na nich deszczu odłamków metalu. To jest dalekie od ideału.
Jedyne rozwiązanie tej zagadki? Dethklok musi napisać „pieśń zbawienia”, która odstraszy siły zła. Łatwiej powiedzieć, niż zrobić, zwłaszcza że osławiony powrót zespołu został zniweczony przez załamanie nerwowe Nathana Explosiona, co uniemożliwiło mu rozgrywanie zespołu, który bez niego byłby tylko czterema niewypowiedzianymi bzdurami grającymi chore zagrywki i rytmy. Co gorsza, Nathan śpiewa tylko o śmierci, więc zbawienie jest dla niego obcym pojęciem. Tymczasem wirus ramienia Murderface przejmuje kontrolę nad jego mózgiem, co nie byłoby wielkim problemem, ponieważ jest on tylko basistą, a basu i tak nie słychać, z wyjątkiem tego, że wirusem jest tak naprawdę pan Salacia (Mark Hamill), demoniczny kretyn o złych zamiarach, który chce wszystko zabić i zniszczyć – tak myślę, bo pojedyncza cola zero nie nakręca mnie na tyle, żeby to wszystko pojąć. Może potrzebuję drugiego?
Jakie filmy będzie Ci to przypominać?: Największy powrót kultowego serialu telewizyjnego z filmem od tamtej pory Martwe drewno: film? Tak, dlaczego nie. Przynajmniej największy powrót kultu ożywiony Od tego czasu serial telewizyjny z filmem Współczesne życie Rocko: statyczne przylgnięcie.
Wydajność, którą warto obejrzeć: Żartem całej serii jest wyzwanie, jakie stanowi dla nas wskazanie gościnnych występów naszych ulubionych metalowych luminarzy. Pojawiają się Scott Ian, Kirk Hammett i King Diamond Armia Gwiazdy Zagładyale czy rozpoznasz je, gdy je usłyszysz?
Pamiętny dialog: Moje dwie ulubione linijki tutaj:
Nathan Explosion: „Nadzieja nie jest pojęciem metalowym… ludzie przychodzą do mnie, jeśli chcą piosenkę o tym, jak chwastownik upłynnia twoje wnętrzności”.
Murderface: „Śmierć – to prawdziwa szansa na wyjście z więzienia, prawda?”
Seks i skóra: Nagi, kreskówkowy tyłek Nathana Explosion’a.
Nasze podejście: Życie i śmierć, miłość i nienawiść, dobro i zło, koleżeństwo i zdrada – Armia Gwiazdy Zagłady ma to wszystko, w tym graficzne, kreskówkowe obrazy ludzi przebijanych przez Pomnik Waszyngtona, gdy zamienia się on w pocisk. Ale może ma za dużo. Już dawno to potwierdzałem Metalokalipsa jest najsilniejszy w dawkach wielkości espresso; przez dwa sezony serial składał się z 12-minutowych odcinków, ale jego wydłużenie do 22 minut w trzecim spowodowało zaburzenie rytmu komiksu. I chociaż rozwinięcie tego tematu jest świetnym pomysłem Metalokalipsa świat poprzez oddawanie się wycieczkom w stronę opowiadania historii o wyższej koncepcji – to wszystko aż prosi się, aby stało się ożywieniem okładek albumów Iron Maiden i Megadeth – długie specjalne programy, takie jak ten i Requiem Gwiazdy Zagłady są satysfakcjonujące, ale nie pozostawiają pragnienia więcej (co było częścią uroku oryginalnego formatu).
Prawdopodobnie dlatego Armia sprawia wrażenie serii połączonych ze sobą stałych elementów. Widzimy głupią sekwencję w Kościele Czarnego Klok, gdzie Nathan potyka się po Xanaxie, gościnny występ glam-rockowej karykatury Dr. Rockso (Blacha), głupkowate powwow z guru pisania piosenek, sekwencję, w której Nathan wyrusza w duchową podróż wywołaną narkotykami i kilka przesiąkniętych krwią wycieczek pełnych akcji ze ścieżką dźwiękową takich piosenek jak (sprawdza notatki) „Aortic Desecration” i może „Poisoned by Food”? Takie momenty są typowe dla serialu, zakręcone i niecodzienne, niewolnikiem własnego, osobliwego i ujmującego komiksowego rytmu, ale nie zawsze płyną płynnie w 80-minutowej narracji.
Pomimo kilku zawiłych momentów i dokuczliwego wrażenia, że film mógłby być bardziej zwięzły i mocny, Armia Gwiazdy Zagłady nieuchronnie zaspokoi pragnienie dożywotnich Dethklok, którzy rozumieją wszystkie subkulturowe żarty i mogą być na tyle nawaleni, aby nie tylko śledzić nieco przesadzone (przepraszam) sploty fabuły, ale także śmiać się z niektórych z tych zabawnie wypaczonych i bluźnierczych dowcipów. Wizualnie jest to niezła gratka, ambitne i absurdalne rozwinięcie estetyki inspirowanej najbardziej hiperboliczną muzyką, jaką kiedykolwiek napisano. I to jest MetalokalipsaMO – zawsze pogrzebało nas w hiperboli, jak wulkan ziejący popiołami, płomieniami i lawą i wypalało ziemię aż do samego końca.
Nasze wezwanie: Armia Gwiazdy Zagłady nie klika na wszystkie cylindry jak najlepiej Metalokalipsa odcinków, ale mimo to jest to godne zwieńczenie ukochanego, kultowego serialu. STRUMNUJ GO.
John Serba jest niezależnym pisarzem i krytykiem filmowym mieszkającym w Grand Rapids w stanie Michigan.