O ile nie pomyliłem się, widzieliśmy już ostatni odcinek Wiceprezes Tokio. Tozawa nie żyje. Sato tu rządzi. Katagiri odchodzi na emeryturę. Misaki pozostawia za sobą wszystkich związanych z życiem yakuzy, tak jak zrobiła to Erika przed nią. Emi ma nową ofertę pracy z dala od Meichobrudną politykę i powrót do byłego chłopaka Shingo. Sam odbiera wypłatę od pani Tozawy i wyrusza na rowerze w stronę zachodzącego słońca. Jake jest zafascynowany swoją pracą. Ładnie wszystko łączy się w całość, prawda? Nawet retrospekcja, która otworzyła serial, została już uwzględniona, wraz z ponowną inscenizacją spotkania Katagiriego i Jake’a z pomocnikiem Tozawy, Yabukim, przed tym odcinkiem. Wszystko, co da się spłacić ma zostało spłacone. Mam na myśli, że finał dosłownie nazywa się „Endgame”.
To przenika nawet do mniejszych historii. Spójrz na relacje Jake’a z jego kolegami z pracy Tin-Tin i Trendy. Zadźganie Tin-Tina to jedno, ale jeszcze wcześniej zastanawiałam się, dlaczego Jake’owi tak bardzo zależało na powrocie do łask tego faceta, po tym jak umieścił Samantę na pierwszej stronie, żeby rozpowszechnić tę historię. Byłbym z tego powodu bardzo zły!
Ale teraz myślę, że Jake rozpoznał w działaniach Tin-Tina instynkt „w miłości i dziennikarstwie wszystko jest dozwolone”, instynkt, który on sam podziela. W tym odcinku dowiadujemy się, że Jake sam spalił źródło, amerykańskiego chłopaka Trendy, Jasona, aby uzyskać potrzebne mu informacje od FBI. Teraz Jason został wyrzucony z ambasady i odesłany do domu, gdzie może usłyszeć zarzuty – tysiące mil od Trendy’ego, mężczyzny, który go kocha. Trendy praktycznie musi wymusić przyznanie się do winy Jake’a, który kłamie z niepokojącą łatwością; następnie ze łzami w oczach mówi Adelsteinowi, aby odtąd trzymał się od niego z daleka. Te dwie postacie wniosły wiele cienia do Jake’a, co robią dobre postacie drugoplanowe.
Patrząc wstecz na serial, jego ogólna struktura jest fascynująca pod względem głównego antagonisty. Shinzo Tozawa w pierwszym sezonie jest człowiekiem z żelaza na glinianych nogach; nawet gdy wykonuje bezprecedensowe ruchy przeciwko Chihara-kai, walczy o utrzymanie się przy życiu.
Ale ta fabuła rozwiązuje się poza ekranem pomiędzy sezonami. Kiedy wraca, Tozawa robi to z ogromną przewagą, a na zegarze pozostało tylko pięć minut. Jego ludzie z łatwością pokonują inne klany Yakuzy. Niemal natychmiast dostaje przyszłego premiera pod swoje skrzydła. Efekt jest bardzo podobny do tego, który widzisz podczas walki z bossem w grze wideo, gdzie licznik jego zdrowia jest całkowicie obniżany, tylko po to, aby odkryć nową formę i rozpocząć walkę od nowa. Nie przypominam sobie, żebym widział coś podobnego.
I uszłoby mu to na sucho, gdyby nie te wścibskie dzieciaki. Ale to nie dziennikarstwo ani legalna praca policji pokonują Tozawę. Wręcz przeciwnie, scenariusz pisarza i twórcy JT Rogersa jest skrajnie niedźwiedzi, jeśli chodzi o zdolność tych instytucji do pociągania wpływowych ludzi do odpowiedzialności, przynajmniej w okolicznościach okresu ukazanego w serialu.
W finale manewry Katagiriego polegają w dużej mierze na wyciśnięciu ostatniej kropli soku z mocy jego przełożonej Nagaty przed jej przeniesieniem, zaplanowanym zaledwie kilka godzin później – przeniesienie następuje dokładnie ponieważ dobrze wykorzystała swoje moce. Jake i Emi nie mogą publikować swoich historii o Tozawie ani o korupcji politycznej w witrynie Meicho nie dlatego, że Tozawa ma w gazecie człowieka z wewnątrz, ale dlatego, że redaktor działu National News po prostu nie chce ryzykować utraty dostępu do korytarzy władzy nad artykułem, jakąkolwiek historią. Są to ogromne problemy instytucjonalne, a nie dzieło jednego charyzmatycznego szefa mafii i jego sługusów. To nie jest Nietykalnijego Drut.
I ostatecznie ani praca policji, ani raportowanie nie powalają Tozawy. Morderstwo tak. Wiedząc, że ani on, ani Jake nie mogą wykonać tego zadania, Katagiri przekazuje notatkę, w której Tozawa jest informatorem FBI, Sato, pod którego opieką większość gangu pozostaje bezpieczna tak długo, jak to możliwe. Robi to nie tylko wiedząc, ale i mając nadzieję, że Sato przekaże akta innym szefom, którzy powstaną przeciwko Tozawie za bycie szczurem. Robią to, żądając, aby się zabił, chyba że woli, żeby zrobili to za niego. Tozawa wybiera honorową drogę. Hej, na wszystko przychodzi pierwszy raz.
Nikt nie wchodzi Wiceprezes Tokio, po obu stronach kamery reżysera Josefa Kuboty Władyki, wydaje się szczególnie załamany tą sytuacją. Facet jest wielokrotnym mordercą, który rozpoczyna ten odcinek w trakcie egzekucji swojej kochanki za spanie z innym facetem I przejęcie całej japońskiej infrastruktury rządowej i biznesowej. Jeśli do zatrzymania yakuzy potrzeba yakuzy, to znaczy, że facet został podniesiony za własnego petarda.
Co więcej, dzieje się to w tym samym odcinku, co prawdopodobnie najdziwniejsza i najbardziej niewygodna scena w serialu: Jake zwiedza pokój, w którym widział, jak jego przyjaciółka i Sama, Polina, zostają zamordowani, a następnie patrzył, jak morderstwo to zostaje tuszowane przez gangsterów i kolejnego premiera Japonii . Pokazano go nawet z tego samego czarno-białego punktu widzenia z kamery bezpieczeństwa, wraz ze znacznikiem czasu, jakby w jakiś sposób wyszedł z teraźniejszości i znalazł się w tym strasznym momencie w przeszłości. Nie, odcinek, który sprawia, że ponownie przeżywamy coś tak okropnego, że w głębi duszy jesteśmy świadomi, że nikt nie będzie płakać za odpowiedzialnego za to człowieka, niezależnie od tego, jak spotka go los.
To powiedziawszy, jest to niezwykle cyniczne zakończenie, niezależnie od tego, jak dobre może być zarówno dla nas, jak i postaci, na których nam zależy. Przynajmniej Jake ma wymówkę, że Katagiri ukrywa swoje prawdziwe intencje, dopóki nie jest za późno. Ale ze swojej strony Katagiri od razu rezygnuje zarówno z wymiaru sprawiedliwości, jak i czwartej władzy. Wszystkie wartości, które on i Jake ucieleśniali i wyznawali przez ostatnie 18 odcinków? Thwippp, prosto przez okno, wyrzucony przez Katagiriego na rzecz pozasądowej egzekucji mężczyzny w celu wykonania swojej pracy. Nie żeby to zabrzmiało banalnie, ale być może prawdziwy Tokyo Vice był przyjaciele, których poznaliśmy po drodze.
Mógł oni to kontynuują? Jasne, nie rozumiem, dlaczego nie. Jake zawsze ma inne historie do opracowania. Katagiri może zostać ponownie wycofany – lub nie, jeśli kontrakt Kena Watanabe dobiegnie końca. Kłótnia Jake’a i Trendy’ego wydaje się być zaplanowana na jakąś historię. Podobnie jak ostrzeżenie pani Tozawy skierowane do Jake’a, że nie zapomni, jak nie udało mu się zabić Tozawy za pomocą taśmy z monitoringu, którą, jak się okazuje, mu wysłała. Boss Sato otwiera zupełnie nowy świat możliwości opowiadania historii. Nie wiemy, dokąd Sam zmierza, co zrobi, kiedy tam dotrze, ani jaki będzie, gdy wróci. Emi Unchained wydaje mi się interesująca. Jest jeszcze mnóstwo do odkrycia.
Ale jeśli tak się nie stanie, w porządku! Pozostaje więc wiele do wyobrażenia, tak jak marzymy o przyszłości wszelkiego rodzaju postaci z naszych ulubionych historii. Podoba mi się to poczucie, że świat Wiceprezes Tokio będzie się obracać, nawet jeśli nas tam nie będzie, aby to zobaczyć. Przestępstwa będą nadal popełniane, a gliniarze i reporterzy nadal będą je badać. Za tymi dużymi szklanymi oknami zawsze będą ludzie jedzący, pijący, pracujący i ruchający się. Światła Tokio zawsze będą włączone.
Sean T. Collins (@theseantcollins) pisze o telewizji dlaRolling Stone’a,Sęp,New York TimesaIwszędzie, gdzie go będzie, Naprawdę. On i jego rodzina mieszkają na Long Island.
