Kiedy usiadłem, żeby obejrzeć finał Reżim Nie miałem pojęcia, czego się spodziewać. To nie jest hiperbola, to nie jest figura retoryczna, to jest uzasadnione. Wielokrotnie nie udało mi się przewidzieć gwałtownych zmian kierunku serialu. Co by to dało w zamian za bis?
Elena Vernham i Herbert Zubak byli ostatnio widziani uwięzieni na dachu pałacu, wszędzie byli rebelianci. Według tego, co dzieje się w tym programie, finał może rozpocząć się sześć miesięcy później, kiedy oni już będą gdzieś w obozie pracy. Mogli skończyć na zabiciu. Mogli wrócić na stanowisko, nie pogarszając się pod względem zużycia. Mogliby uciec do innego kraju i wystąpić w talk-show. Mogliby w jakiś sposób wywołać pochłaniający świat nuklearny holokaust. Wszystko może się zdarzyć.
Bardzo podoba mi się to, co mamy. Reżim wypowiada się z gorzką, małą notatką, podczas gdy liczba dwóch ciężko chorych psychicznie osób odpowiedzialnych za śmierć tysięcy osób jest brutalnie przerzucana z jednej frakcji do drugiej, aż do osiągnięcia porozumienia. Elena Vernham może pozostać kanclerzem, ale będzie jedynie marionetką. Prawdziwymi władcami Unnamed Central European Nation będą miliarder Bartos i jego amerykańscy poplecznicy. Potrzebują Eleny jako figurantki, która ustabilizuje kraj, ale to jedyna rola, jaką będzie teraz pełnić. Rządzą ludzie, z którymi ona i Herbert tak zawzięcie walczyli. A ceną za uratowanie własnego życia jest poświęcenie jego.
Zwykle mam problem z komediami, gdy stają się poważne lub oczekują od nas zachowywania się tak, jak gdyby postacie, których dialogi zawierają regularne pointy, mogły nagle zachowywać się jak zwykłe istoty ludzkie. Reżim uchodzi mu to na sucho z kilku powodów. Po pierwsze, szczerze mówiąc, podoba mi się i może robić, co chce. Po drugie, bardziej pozytywnie, nie jest tak, że satyry nie mogą kończyć się uzasadnioną poważną notatką: spójrzcie na Farma zwierzątLub Mechaniczna Pomarańczalub większość prac Kurta Vonneguta.
Trzecie, charakterystyczne dla tego przedstawienia, to zamordowanie Agnieszki i porzucenie jej syna Oskara. Kiedy te rzeczy się wydarzyły, komediowy pancerz serialu został przebity. Ich przerażająca i tragiczna próba działa jak rana w serialu, której cała reszta powoli ulega.
Ponieważ to naprawdę Jest odcinek znacznie poważniejszy niż którykolwiek z poprzednich. Można to zobaczyć i usłyszeć, bardzo dosłownie, w niesamowitym występie Kate Winslet w roli Kanclerza. Kiedy Elena czuje się najbardziej bezsilna – kiedy rebelianci dowodzeni przez zdrajcę Laskina chwytają ją i torturują, kiedy jest zmuszona wyjść na scenę w kuloodpornej szklanej klatce, prawie takiej samej jak trumna jej ojca, który wykorzystywał seksualnie, i wygłosić bzdurną mowę do swoich ludzi – Z ust wydobywa się seplenienie, że jej niedorzeczny, wytworny akcent został wyraźnie zaprojektowany, aby ukryć go podczas prawdopodobnie niekończących się sesji treningowych. To dźwiękowy odpowiednik peruk, które nosi, aby ukryć wypadanie jej włosów w postaci kępek wywołanych niepokojem.
Przypomnij sobie, jak „duch” jej ojca naśmiewał się z jej niezdolności do wyraźnego mówienia, kiedy na początku sezonu miała halucynacje. Przypomnijmy sobie też, jak oskarżył ją o obciąganie kutasa Herberta; Laskin nonszalancko mówi Herbertowi, że podejrzewa się, że do tego zmusił ją jej ojciec. Teraz jej niechęć do seksu z Nicholasem nabiera nowego, smutnego znaczenia, podobnie jak jej seksualne przebudzenie z Herbertem. Szalała za nim, bo dzięki niemu czuła się bezpieczna.
Jej nastrój też jest inny, kiedy już wszystko zostało powiedziane i zrobione. Kiedy znów jest razem z Nickym, nie jest już pewną siebie, lekkomyślną sobą. Z jej oczu zniknął blask, z jej głosu znikł arystokratyczny blask. Kiedy najwyraźniej wciąż zgorzkniały Nicky naciska na nią, aby opowiedziała, co działo się w okresie, w którym miała obsesję na punkcie Herberta, co doprowadziło do zniszczenia jej kraju, nazywa to „trochę chwiejnością” i kategorycznie stwierdza, że ofiara przemocy mówi lekarzowi, że spadł z kilku schodów.
Zanim jednak wejdzie do tej wielkiej szklanej trumny, aby przemówić do ludzi, Herberta należy umieścić w jednej ze swoich. Ale Bartos i jego amerykańskie sługusy – chmara facetów w kurteczkach, czapkach z daszkiem i okularach przeciwsłonecznych zasłaniających twarz, wyglądają jak goście, którzy odcinaliby cię w ruchu ulicznym w swoich F-150 z naklejkami Blue Lives Matter Punisher – pozwalają jej chwila łaski, aby się z nim pożegnać. Tak naprawdę przychodzi do niego tak, jakby wszystko zostało przesądzone, jakby oboje przeżyli. Mówi mu, jak bardzo go potrzebowała i jak bardzo się cieszy, że się pojawił. Odpływają, żeby razem spać. Kiedy Herbert budzi się, jest sam i zostaje zastrzelony.
Teraz to Herbert, a nie najdroższy tatuś, rezyduje w krypcie pod pałacem. W ostatniej scenie Elena uroczyście go odwiedza, ale tylko po to, by zostawić bukiet kwiatów, a nie po to, by porozumieć się z jego zwłokami. W każdym razie jeszcze nie.
Ostatecznie twórca Will Tracy zakłada dosłowny, fizyczny triumf kapitału nad wszystkim. Chłopcy Bartosa pokonują rebeliantów, którzy obalili reżim, a teraz mogą wprowadzić nowy reżim (choć ze starą twarzą) według własnego projektu. Mógłbym zdobyć tutaj niewiele punktów, wskazując, że my również żyjemy w reżimie, w którym miliarderzy w zasadzie płacą wysokim rangą urzędnikom rządowym za decydowanie o sprawach na ich korzyść, ale czuję się po prostu zadowolony z siebie, niezależnie od tego, co czuję do Clarence’a Thomasa.
Wskazuję to raczej, aby zauważyć, że pomimo wszystkich nieprzewidywalnych zmian kierunku, Reżim zakończył się w najbardziej przewidywalnym możliwym miejscu: z amerykańskimi interesami biznesowymi. I powinien widziałem, że to nadchodzi. Ale tego nie zrobiłem, ponieważ serial uwarunkował mnie, żebym nigdy nie ufał swoim instynktom co do tego, co stanie się później. Reżim zadziałało, ponieważ nauczyło cię oczekiwać nieoczekiwanego, a następnie zakończyło się oczekiwaną, najbardziej nieoczekiwaną rzeczą ze wszystkich.
Sean T. Collins (@theseantcollins) pisze o telewizji dlaRolling Stone’a,Sęp,New York TimesaIwszędzie, gdzie go będzie, Naprawdę. On i jego rodzina mieszkają na Long Island.
