Jeśli czytałeś powieść z 2009 r Pewnego dnia lub widziałeś film z 2011 roku z Anne Hathaway i Jimem Sturgessem, to znasz już istotę zakończenia serialu Netflix. Ale nic – nawet wiedza o ostatnim rozdziale Dextera i Emmy – nie jest w stanie przygotować cię na emocjonalną kolejkę górską, jaką przeżyjesz, oglądając 14. odcinek limitowanej serii.
Jeśli nie spożyłeś Pewnego dnia w jakiejkolwiek formie i chcesz uniknąć spoilerów, to Twoja szansa, aby odwrócić wzrok. Jeśli ciekawi Cię, jak zakończy się historia Emmy (Ambika Mod) i Dextera (Leo Woodall) w serialu Netflixa lub po prostu chcesz jeszcze raz przeżyć finałowy odcinek, to dobrze trafiłeś.
Decydujący Pewnego dnia Zakończenie objaśnione opisuje najważniejsze momenty odcinka 14 (czyli finału) i zabiera czytelników aż do 15 lipca 2007 r., kiedy żegnamy te urocze postacie.
A więc jak Pewnego dnia koniec? A co się stanie z Emmą i Dexterem? Oto wszystko, co warto wiedzieć o rozdzierającym serce, ale pełnym nadziei zakończeniu.
Pewnego dnia Wyjaśnienie zakończenia: Jak kończy się historia miłosna Dexa i Emmy?
Pewnego dniaPrzedostatni odcinek serialu przedstawiał losy Emmy i Dextera w latach 2000, 2001 i 2002, gdy ich wzajemna miłość wzmocniła się i planowali ślub i założenie rodziny, ale odcinek 13 zakończył się tragicznie, gdy Emma została śmiertelnie potrącona przez samochód, gdy jechała na rowerze .
Zanim odcinek 14 zacznie się współcześnie, w przejmujący sposób wspominamy śmierć Emmy, wspominając grudzień 1988 roku, kiedy Emma spędzała Boże Narodzenie z Dexem i jego rodziną. Widzimy ich oboje leżących na podłodze obok kominka, podczas gdy Emma czyta na głos Tessksiążki, która zadziwiła ją jako 14-latka i którą kupiła dla Dexa.
„Jej własne urodziny i każdy inny dzień indywidualizowany przez wydarzenia, w których miała swój udział. Któregoś popołudnia nagle pomyślała, że istnieje inna data, ważniejsza od wszystkich: data jej własnej śmierci; dzień, który chytrze i niewidocznie wyróżniał się wśród wszystkich innych dni w roku, nie dając żadnego znaku ani dźwięku, gdy co roku przez niego przechodziła, ale nie mniej pewnie tam. Kiedy to było?” Emma przeczytała.
Przez chwilę oboje nasiąkli myślą o dniu śmierci, po czym mama Dextera ogłosiła kolację. Następną rzeczą, którą wiemy, jest 15 lipca 2003 roku i muzyka gra. Dexter tańczy, poci się i pije, ale nie jest w klubie — jest w trakcie przyjęcia urodzinowego dla dzieci i wpada na „Cotton Eye Joe”, na oczach zaniepokojonych rodziców. Tańczy z córką, po czym niesie ją na ramionach do domu, gdzie czeka zatroskana Sylvie (Eleanor Tomlinson). Wysyła Jasmine na górę z Callumem (Brendan Quinn) i konfrontuje się z Dexem w sprawie jego picia. „Wiedziałam, że nie powinieneś był dzisiaj na to iść” – mówi. „To moja wina. Dzisiaj nie był ten dzień.
„To tylko jeden dzień” – dąsa się, po czym idzie do baru, gdzie barman odmawia mu obsługi. Dex zaczyna pić z cudzych szklanek, prawie wdaje się w bójkę/potrąca go samochód i wpada do klubu ze striptizem. Idzie na zaplecze z kobietą i butelką szampana, gdzie z całego serca wyjaśnia: „Rok temu Emma zmarła – powiedziałbym – została zabita przez nieostrożnego kierowcę”. Kiedy Dex zdaje sobie sprawę, że kobieta zamiast go słuchać, pisze SMS-y, denerwuje się, a ona wzywa ochronę. Pijany i przygnębiony Dex zostaje wyciągnięty z klubu przez bramkarzy, którzy go pobili i wyrzucili z powrotem. Wychodząc, widzi wizję Emmy, która na niego patrzy, a następnym razem, gdy go widzimy, Sylvie krzyczy na widok jego pociętej twarzy.
Jasmine patrzy ze szczytu schodów, jak jej ojciec wymiotuje w przedpokoju, potem Sylvie go kąpie, a tata podnosi go i odwozi do domu. W domu rodziców Dex wchodzi do pokoju, w którym miała miejsce scena otwierająca, i wspomina Boże Narodzenie z Emmą. Pamięta, jak jego rodzice chichotali, gdy Em i jego matka aprobowali go, gdy przemycał alkohol na górę, tylko po to, by zastać Emmę śpiącą obok książki.
Obecnie tata Dexa rozmawia z nim i pyta: „Jak myślisz, czy to ma stać się corocznym festiwalem?” Choć nie należy do szczerych rozmów, jego tata otwarcie opowiada o śmierci mamy Dexa, mówiąc: „Myślę, że najlepszą rzeczą, jaką możesz zrobić, to spróbować żyć tak, jakby ona wciąż tu była. Nie sądzisz, że tak byłoby najlepiej? Musisz spróbować. Jak myślisz, co robiłem przez ostatnie 10 lat?” Dzielą się chwilą, a Dex udaje się do swojej sypialni z dzieciństwa, aby wypłakać się oczyszczająco.
Przeskakujemy o rok do przodu, do 15 lipca 2004 r., kiedy Dex jest w domu i robi herbatę i wygląda na smutnego, ale o wiele bardziej poukładanego niż w poprzednim roku. Jego drzwi brzęczą, a jego ojciec, Eleanor, Jasmine, Tilly, Graham, ich dzieci i Ian są tam, aby go zaskoczyć, aby nie musiał spędzać nocy sam. Ten niesamowicie słodki gest prowadzi do niezręcznej pogawędki, ale kończy się toastem za Emmę i propozycją Tilly: „Może powinniśmy robić to co roku — porozmawiajmy z nią o naszych wspomnieniach, upewnijmy się, że odwiedzamy się nawzajem. ”
Kiedy Dex wymawia się, żeby zaczerpnąć powietrza, Ian podąża za nim i obaj przeprowadzają nieoczekiwanie wzruszającą rozmowę. „Zawsze myślałem, że jesteś trochę ciotą, jak jestem pewien, że wiesz. Po prostu przereklamowany. Ale Emma, ona bardzo cię kochała. Nie można było się z tym kłócić. Bardzo ją uszczęśliwiłeś, co było denerwujące” – mówi Ian. Dex dowiaduje się, że nie tylko ma żonę i trójkę dzieci, ale także jechał trzy godziny, żeby go sprawdzić, co zmienia jego perspektywę i przypomina mu, że nadal jest niesamowicie kochany. „Myślę, że o to właśnie chodzi. Myślę, że nie spodziewałem się tego. Nie czułem, że coś takiego jest w mojej sytuacji prawdopodobne, dlatego chcę cię tylko namawiać, żebyś się nie poddawała” – mówi Ian.
Przyjaciele Dexa wychodzą, aby dać mu trochę czasu dla siebie i wtedy dowiadujemy się, że Sylvie i Callum zrezygnowali. „W porządku. Zła wiadomość z mojej strony. Nie winiłabym cię, gdybyś się śmiał” – mówi Dexowi. „Teraz oboje jesteśmy sami. Może My powinni wrócić do siebie.” Nie martwcie się, czytelnicy! To był tylko żart!
Pozostawiony sam na sam ze swoimi myślami i emocjami, Dex samotnie spaceruje po domu, chwyta butelkę wina i udaje się na górę, podczas gdy widzom gra „Lilac Wine” Jeffa Buckleya – idealny utwór na nasze łzy! Dex otwiera zamknięte drzwi, wszedł do środka i zsuwa się po ścianie, aby usiąść na podłodze. Patrzy prosto przed siebie, na stos rozpakowanych pudeł z napisem „EMMA” i nagle ona pojawia się obok niego i mówi: „Wiesz, nie mam nic przeciwko – gdybyś się tego wszystkiego pozbył… Zachowaj jednak zdjęcia. Mając 20 lat, byłam naprawdę cudowna, chociaż wtedy tego nie doceniałam”.
– Tak – mówi głośno Dex. „Czasami tak, czasem nie” – odpowiada, starając się zachować autentyczność nawet zza grobu.
Oboje patrzą na siebie, a Emma mówi Dexowi: „Nie zawsze tak będzie”. Mówi, że czas zmieni jego smutek, po czym żartuje: „Przynajmniej w tym roku możesz zemdleć na własnym dywanie”. Dex zapewnia ją, że w jednej butelce wina, które sobie ogranicza, nie ma wystarczającej ilości alkoholu, a ona przedstawia możliwy scenariusz, w którym on idzie kupić więcej alkoholu i papierosów, nie odbiera telefonów od Tilly i Sylvie, budzi się z poczuciem winy i kaca, i musi zadzwonić do nich obu – i swojego taty – z powrotem. „Będzie tak dalej, dopóki się nie skończy, bo pewnego dnia tak się nie stanie” – mówi.
Dex podnosi rękę, by dotknąć jej głowy, po czym zatrzymuje się, przypominając sobie, że nie jest prawdziwa. Płacze samotnie i widzimy wspomnienie ich spacerujących razem, chichoczących i rozmawiających. Następną rzeczą, jaką wiemy, jest 15 lipca 2007 roku i on wraca na teren uniwersytetu, gdzie po raz pierwszy spotkali się po ukończeniu studiów. Dex spaceruje po Szkocji, zatrzymując się pod drzwiami starego mieszkania Em i wspominając ich pierwszą wspólną noc. Idzie obok ojca, niosąc córkę na plecach, aż cała trójka spotyka się na Tronie Artura, na który on i Emma wspięli się następnego ranka po spotkaniu, w dzień św. Swithina. Jasmine prosi o wspinanie się na wzgórze, więc tata Dexa udaje się do hotelu, dając im trochę czasu.
Kiedy wspinają się współcześnie, Dex wspomina czas spędzony z Emmą. Kiedy on i Jas docierają na szczyt, Dex pokazuje jej zabytki, w tym miejsce, w którym poznał Em. Schodząc, przypomina sobie, co powiedziała mu Emma podczas zejścia. „Myślę, że powinieneś udać się do Chin, Indii czy gdziekolwiek indziej i odnaleźć siebie. Nie chcę z tobą iść, nie chcę nawet twojego numeru, nie chcę wychodzić za mąż ani mieć dzieci” – powiedziała mu Emma. „Spędziliśmy razem naprawdę miłą noc i jeśli wpadniemy na siebie na przyszłej imprezie, porozmawiamy – bez niezręczności. Nie będzie nam to przeszkadzać. Ja i ty będziemy po prostu przyjaciółmi… Nie jestem przypisem w historii twojego życia. Z pewnością nie była!
Dexter ogląda się wstecz i jeszcze raz delektuje się widokiem Tronu Artura, po czym wchodzi z Jas tymi samymi schodami, po których biegał za Emmą wiele lat temu. Ponownie wracamy myślami do sceny z odcinka 1, ale tym razem mamy więcej ich interakcji. Po tym, jak Dex i Emma rozstali się tego dnia, Dex odwrócił się i pocałował ją. Gdy ich usta się stykają w finale, jesteśmy świadkami podnoszącego na duchu montażu, namiętnych pocałunków, które następowały przez lata.
Pewnego dniaFinał namalował niezaprzeczalnie niszczycielski portret żałoby, ale fakt, że w 14. odcinku Dextera widać, jak Dexter przeżywa, poprawia się, radzi sobie z rodziną i wciąż znajduje sposoby, aby uczcić pamięć Emmy i uhonorować jej życie, napawa odświeżającą nadzieją.
Gdy serial ciemnieje, na ekranie pojawiają się słowa „Ku pamięci Justina Eely’ego” jako hołd dla jednego z redaktorów internetowych serialu lub redaktorów kończących wszystkie 14 odcinków. Z ponad 100 punktów redakcyjnych na IMDbEely pracował przy innych popularnych serialach telewizyjnych i filmach, w tym Czarne lustro, Sherlocka, Korona, Starstruck, Killing Eve, Asteroid City, Nadzwyczajnyi więcej.
Pewnego dnia jest teraz dostępny w serwisie Netflix, a film z 2011 roku z Anne Hathaway w roli głównej jest również dostępny w Internecie.